…daar stond ze! Tijdens de module “Bedrijfsethiek” werd mijn aandacht getrokken door een fraai gestileerde waterfles. Ze stond op één van onze tafels in de Kapel van resort “Kontakt der Kontinenten”. Ze was anders dan de andere flessen. Ze was blauw, in tegenstelling tot alle kleurloze soortgenootjes en had op mij een enorme aantrekkingskracht. Mooie vorm, indringende kleur en fraaie promotie-opdruk. Ik was stiekem verliefd en wilde haar mee naar huis. Een relikwie zeg maar.
Bij de les
Ik twijfelde over mijn te nemen actie. Terwijl de sheets over beginselethiek en gevolgethiek mij aanstaarden pelde ik de opties één voor één af. Natuurlijk kon ik haar stiekem in mijn tas laten glijden als niemand keek. In gewoon Nederlands; stelen. En dat mag nou net niet. Net als liegen.
Welles…Nietes
Stel dat ik eerlijk was en iemand van het personeel zou vragen of ik de fles mocht hebben als aandenken aan een mooi verblijf in dit resort. Maar wie zou ik dan het beste kunnen vragen om een positief antwoord los te peuteren? De gastheer leek mij de beste keus. Als ik hem zou vragen waren er twee mogelijke antwoorden. Nee, dat kan niet, dat doen we niet, dat mag niet, enzovoort. Eenmaal gevraagd en een nee horen zou het – alsnog – stelen extra beladen maken. Ja kan natuurlijk ook. Zo van “Goh wat aardig dat u het vraagt. Het is niet gebruikelijk, maar voor deze ene keer…oké”. Een variant zou kunnen zijn dat de gastheer een vergoeding vraagt. Voor 5 euro zou ik mijn geweten met liefde willen zuiveren, maar 50 euro voor die fraai gestileerde waterfles zou me te veel zijn. En dan zou ik al helemaal niet meer durven stelen. Dus stiekem meenemen terwijl ik een “Nee” heb gehad voelt fout, maar een “Ja” voor 50 euro – die ik niet van plan was te betalen en toch meenemen – was overtreffende trap.
Ik koos voor de weg van de minste rompslomp. Niks vragen. Gewoon in mijn tas laten glijden, even wachten tot het schaamrood van mijn kaken was verdwenen en weer gewoon meedoen met de rest. Bedrijfsethiek.
Mijn geweten
Ik had een medestudent – die ook erg onder de indruk was van de waterflessen – meegenomen in mijn overwegingen, besluit en actie. Door haar deelgenoot te maken voelde zij zich bijkans medeplichtig aan mijn vergrijp. En ja hoor, mijn geweten begon wat op te spelen. Dat werd pas erg toen ik op de alleen achtergebleven waterfles op tafel de tekst wat beter las. Water voor Water. Een project voor waterputten in Afrika om kinderen van schoon en vers water te voorzien. Iedere keer dat het personeel de fles vulde doneerde het resort een bedrag aan het goede doel. En ik jatte dus niet alleen een fraaie fles, maar ook een bron van inkomsten voor kinderen in droog Afrika. Getverderre. De sheets vlogen voorbij en de gastdocent wreef ons de oud Griekse deugden van Aristoteles fijntjes onder de neus, aangevuld met de drie Christelijke deugden. Tjonge wat ging dat knagen terwijl ik de tas naast mij op de grond zag staan met daarin de fraaie blauwe fles.
Dilemma opgelost
Naast beginselethiek en gevolgethiek was daar natuurlijk de deugdethiek en zorgethiek. Het werd er niet beter op en ik besloot mijn geweten te zuiveren. Ik zocht de gastheer op en sprak hem aan over de waterflessen en het goede doel wat ze nastreefden door iedere botteling een afdracht te doen aan de stichting. Hij veerde op en was zichtbaar gecharmeerd van mijn interesse. “Ik wil ook graag doneren” zei ik. Hij glunderde van oor tot oor. “…en dan wil ik ook graag zo’n fraaie fles mee naar huis” vulde ik aan. Heel even bevroor zijn glimlach. “Natuurlijk kan dat. Aan de balie staat een potje en daar kunt u uw donatie in doen. Dat is heel aardig en attent van u”.
Omdat het potje vanwege corona niet gebruikt kon worden voor contact geld, heb ik digitaal een tientje gedoneerd. De fles zat nog in mijn tas. Echter nu met een zuiver geweten en met een verhaal. Mijn ethische dilemma deze keer afgekocht met een glimlach aan de gastheer.
NB: Ondertussen ga ik verder met het afronden van mijn master aan de AOG. En niet meer stelen…ook geen plagiaat dus !
Houd elkaar vast en heb elkaar lief.
Wil je weten waarom ik schrijf of wil je met me linken?